Dance Me To The End Of Love
The Future
Ain't No Cure For Love
Bird On The Wire
Everybody Knows
In My Secret Life
Who By Fire
Hey That's No Way To Say Goodbye
Anthem
Second Set
Tower Of Song
Suzanne
Gypsy Wife
Boogie Street
Hallelujah
Democracy
I'm Your Man
Take This Waltz
De Standaard
- July 10, 2008 by Peter Vantyghem (Photo: Koen Bauters)
BRUGGE - 'I have tried in my own way to be free', zong Leonard Cohen gisteren in een stemmig Minnewaterpark. En de vele veertigplussers knikten en lispelden de oude woorden mee, als in een mantra.
Cohen is op wereldtournee. Dat verrast, want het was een eeuwigheid geleden en niemand verwachtte hem nog op een podium. Dat hij financiële tegenslagen leed door een frauduleuze manager, heeft er allicht iets mee te maken.
Cohen had acht begeleiders bij, waaronder drie zangeressen. Ze smeedden een tapijt van zachte drums, fijne snaren, subtiele versiering en vrouwelijke samenzang, die perfect diende om de diepe bariton van Cohen op te vangen.
De set bevatte zowat alle grote songs die Cohen een legende maken. 'Dance me to the end of love' was een perfecte intro. Bij 'Ain't no cure for love' zongen de eerste fans al mee. Alles passeerde als een film in slow motion.
Cohen had een donkergrijs hoedje op en ging al eens zitten, tot wanhoop van velen in de weide. Zijn zang is haast melodieuze declamatie, maar met de vrouwenstemmen erbij ging er een soort poetische wijsheid van uit. Heel erg Zen.
Het concert werd in haast volstrekte stilte beleefd, met alleen herkenningsapplaus en wat open doekjes van Cohen voor zijn muzikanten. Songs als 'Who by fire' en 'Hey that's no way' werden meditaties die 'deze prachtige stad' (zie Cohen) eer aandeden.
En terwijl het in het binnenland duisterde en de regen alle spel bedierf, was de hemel in Brugge lief voor de oude zanger en zijn woorden. Die halverwege zowaar een pauze inlaste en daarna met 'Tower of song' een tweede set begon.
Cohen ging iets harder spelen en stak wat meer pit in zijn performance, wat voor samenzang zorgde in 'Halelujah' en in 'Democracy' het tempo even optilde. De zanger begon te spelen met zijn teksten en de interactie met het publiek werd een plezier.
Een bisronde begon met een breed meegezongen 'Marianne, gevolgd door weer een up-moment met 'First we take Manhattan'. 'Remember me', zong Cohen. Absoluut, oude vriend.
De Standaard
- July 10, 2008 by Peter Vantyghem (Photo: Koen Bauters)
BRUGES - 'I have tried in my own way to be free, "sang Leonard Cohen yesterday in a part Minnewaterpark. And the many veertigplussers nods and lispelden the old words that, as in a mantra.
Cohen is on world tour. That surprised, because it was an eternity ago and nobody was expecting him still on a podium. That he financial setbacks suffered by a fraudulent manager, has probably something to do with it.
Cohen had to escort eight, including three singers. They smeedden a soft carpet of drums, strings fine, subtle ornamentation and female harmonies, who served perfectly to the deep baritone of Cohen to capture.
The set contained almost all the major songs that make Cohen a legend. 'Dance me to the end of love' was a perfect intro. For 'Is not no cure for love "sang the first fans already. Everything passed as a film in slow motion.
Cohen had a dark gray hat on and went all agree are, to despair of many in the meadow. His singing is almost melodic declamation, but with the women there was a kind of poetic wisdom. Very Zen.
The concert was in almost absolute silence polite, with only herkenningsapplaus and open wiping of Cohen for his musicians. Songs like 'Who by fire' and 'Hey that's no way were meditations that' this beautiful city "(see Cohen) aandeden honour.
And while in the inland duisterde and the rain all game bedierf, the sky in Bruges love for the old singer and his words. That actually a break halfway inlaste and then with 'Tower of song' half set began.
Cohen went a little harder to play and put some more pit in his performance, what caused harmonies in 'Halelujah' and 'Democracy' the pace even optilde. The singer began playing with his lyrics and the interaction with the audience was a pleasure.
A bisronde began with a broad meegezongen 'Marianne, followed by a back-up time with "First we take Manhattan." 'Remember me', sang Cohen. Absolutely, old friend.
Aan de vooravond van het Cactusfestival heeft levende legende Leonard Cohen een concert gegeven in het Brugse Minnewaterpark.
De 73-jarige Cohen, die dinsdag nog in Zwitserland speelde op het Montreux Jazz Festival, was zichtbaar in zijn nopjes. "Wat een grote eer om voor u te spelen in deze prachtige stad. Dankuwel om ons uit te nodigen", sprak Cohen zijn publiek toe.
Suzanne
Leonard Cohen brak in 1967 door met het nummer 'Suzanne', dat in de Lage Landen ook bekend werd in de versie van Herman van Veen. Een ander bekend nummer van hem is 'Hallelujah', dat gecoverd werd door wijlen Jeff Buckley.
De 73-jarige Canadese singer-songwriter deed zijn laatste wereldtournee in 1993. Zaterdag treedt Cohen op in het Amsterdamse Westerpark.
On the eve of the Cactusfestival living legend Leonard Cohen has a concert given in the Bruges Minnewaterpark.
The 73-year old Cohen, who played Tuesday in Switzerland at the Montreux Jazz Festival, was visible in his bubbles. "What a great honour to play for you in this beautiful city. Thank you for us to invite", Cohen said his audience.
Suzanne
Leonard Cohen broke in 1967 with the song 'Suzanne', which in the Low Countries was also known in the version of Herman van Veen. Another famous song from him is' Hallelujah ', which was retreaded by the late Jeff Buckley.
The 73-year-old Canadian singer-songwriter made his last world tour in 1993. Cohen shall enter Saturday in Amsterdam's Westerpark.
Focus Knack
- July 11, 2008 by Jonas Boel (Photos: Eddy Petroons)
Anderhalf uur ver in zijn set, tijdens een swingend First We Take Manhattan , zingt Leonard Cohen ' Ah, remember me, I used to live for music ' - het mag dan 15 jaar geleden zijn dat Cohen nog op tournee trok, zijn publiek is hem niet vergeten. Dat is meteen duidelijk als de 73-jarige godfather of gloom het podium betreedt onder een daverend en hartverwarmend applaus. Hij oogt fragiel, maar is nog steeds every inch een sexy motherfucker . Net als de rest van zijn zevenkoppige band en trio zangeressen zit Cohen strak in het pak en lijkt daarmee op de Joodse variatie van een Italiaanse don. Dance Me To The End Of Love , The Future en Ain't No Cure For Love bijten de spits af. Van bij het begin laat Cohen zijn muzikanten delen in de overdonderende affectie die hem tussen de nummers te beurt valt. Vooral gitarist Javier Mas (" the shepherd of strings ") eist een belangrijke rol op, zijn zigeunerachtige intro die Everybody Knows inleidt doet het Minnewaterpark collectief de oren spitsen. Opvallend trouwens hoe het hele concert aan een bescheiden maar loepzuiver volume voorbij glijdt - hulde aan de geluidstechnicus die Cohen's groezelige grafstem perfect balanceert met de subtiele muzikale begeleiding en glasheldere achtergrondzang. En hoewel de Canadese bard nooit bekend stond als een groot zanger is zijn frasering ei zo na perfect.
Na Who By Fire en Hey, That's No Way To Say Goodbye wordt een korte pause ingelast. Bij zijn terugkeer neemt de troubadoor de verdoemden plaats achter een onooglijk Technicsklavier - Tower Of Song wordt enkel gedragen door een simpel synthesizerloopje maar boet niks in aan genialiteit. Tijdens de regels ' I was born with the gift of a golden voice ' geraakt het publiek in extase. Cohen trakteert genereus uit zijn catalogus: tijdens Suzanne vullen onze katsjoe botten zich met kippenvel, de handen gaan devoot de lucht in tijdens Hallelujah en iedereen wiegt mee met Take This Waltz . Cohen flirt met zijn zangeressen (" my collaborator Sharon Robinson, the sublime Webb sisters ") en gaat als een volleerde hardrocker door de knieën - én dat zonder zich in een liesbreuk te rekken. Minpuntjes? Goh, de vele individuele introducties van zijn bandleden lopen de kracht van de songs soms in de weg maar niemand die het in zijn hoofd haalt de meestercharmeur daarop af te rekenen.
De finale wordt ingezet met een massaal meegezongen So Long, Marianne , gevolgd door First We Take Manhattan en een ingetogen Sisters Of Mercy . Closing Time lijkt de logische afsluiter, maar onder het aanhoudend applaus duikt Cohen terug voor de microfoon voor I Tried To Leave You - yep, ook zijn cynische gevoel voor humor is intact! Tijdens een gospelachtige outro bedankt Cohen iedereen ' to keep my songs alive so many years ', en dan neemt hij na een dikke twee uur spelen afscheid. Geen Lover, Lover, Lover , geen Chelsea Hotel #2 , geen The Partisan - wél een geweldig concert. Hats off to Leonard Cohen !
Focus Knack
- July 11, 2008 by Jonas Boel (Photos: Eddy Petroons)
One hour and a half distant in his set, during a swinging First We Take Manhattan, Leonard Cohen sings "Ah, remember me, I used to live for music '- it should than 15 years ago that Cohen even went on tour, his audience is him not forgotten. This is immediately clear if the 73-year-old godfather of gloom enters the stage under a resounding applause and heartwarming. He looks fragile, but is still every inch a sexy motherfucker. Like the rest of his seven-band and singers trio Cohen is tight in the suit and seems to be on the variation of an Italian Jewish Thursday. Dance Me To The End Of Love, and The Future Is not No Cure For Love bite the forefront. From the outset let Cohen are musicians share the overwhelming affection to him between the numbers turn. Especially guitarist Javier Mas ( "the shepherd of strings") demands a major role, are zigeunerachtige intro Everybody Knows summons, the Minnewaterpark collective ears focus. Remarkable indeed how the whole concert to a modest but flawless volume slip past - tribute to the sound engineer that Cohen's groezelig grafstem perfectly balances with the subtle musical accompaniment and clear backing. And although the Canadian bard never known as a great singer, his phrasing egg after so perfect.
After Who By Fire and Hey, That's No Way To Say Goodbye is a short pause inserted. Upon his return, the troubadoor the verdoemden place behind a tiny Technicsklavier - Tower Of Song is worn only by a simple synthesizerloopje but pays nothing into a genius. During the rules' I was born with the gift of a golden voice touched the audience in ecstasy. Cohen treats generously from his catalogue: Suzanne during filling our katsjoe bones themselves with chills, the devout go hands in the air during Hallelujah and everyone wiegt along with Take This Waltz. Cohen flirt with his singers ( "my collaborator Sharon Robinson, the sublime Webb sisters') and as a fully hardrocker by the knees - and that without committing themselves to a liesbreuk shelves. Minpuntjes? Goh, the many individual introductions of his band, the strength of the songs sometimes in the road, but nobody in his head retrieves the meestercharmeur this end.
The finals will begin with a massive meegezongen So Long, Marianne, followed by First We Take Manhattan and a modest Sisters Of Mercy. Closing Time seems the logical valve, but under the persistent applause Cohen dive back to the microphone for I Tried To Leave You - yep, even his cynical sense of humor is intact! During a gospelachtige outro Cohen thanked everyone 'to keep my songs alive so many years, and then he takes two hours after a big play goodbye. No Lover, Lover, Lover, no Chelsea Hotel # 2, not The Partisan - a great concert. Hats off to Leonard Cohen!
Hoe zij het doen, weten we niet. Maar zelden hebben we zo'n combinatie van stijl en bescheidenheid gezien als tijdens het nu al legendarische concert van Leonard Cohen te Brugge. Alle muzikanten straalden een ongelooflijke klasse uit. Na iedere fijne solo nam de Meester even de hoed af voor hen en prevelde vol lof hun naam. Hij sprak ons met "vrienden" aan en prees ons voor de volharding waarmee we regen, kou en wind trotseerden. Bij ieder andere artiest zou dit als valse bescheidenheid overkomen, bij Leonard werkte het wonderwel. Dat iemand met zo'n palmares en intact gebleven magie zo nederig kan blijven, dwingt het allergrootste respect af.
Na een geslaagde passage van Martha Wainwright (de ideale combinatie van woord, muziek en ballen aan het lijf) werd het podium ingenomen door zes muzikanten, drie zangeressen en een schriel -maar vinnig- mannetje in een vlekkeloos krijtpak en donkere hoed. Zijn stem en glimlach bleken bestand tegen de tand des tijds. De groep zou een hele avond lang een fijne selectie uit het oeuvre van de Canadese dichter brengen. Dance me to the end of love (met een elektronische klarinet en Spaanse gitaar) zette de toon van deze prachtige avond. Telkens je dacht dat het hoogtepunt in zicht was, kreeg je een nieuwe parel over je heen gestrooid. The future, Ain?t no cure for love en Bird on a wire hadden nog niets van hun emotionele impact verloren en werden volop gesmaakt door de 8.000 aanwezige fans. In ieder nummer passeerden er oneliners die zo raak geformuleerd waren, dat je je er aan wou vastklampen. Anthem kreeg een parlando intro (There is a crack in everything, that's how the light gets in) mee die door een aantal personen op de eerste rij overgenomen werd. "Precisely" zei de man en op zijn gezicht verscheen de meest ontwapenende glimlach ooit.
Na de pauze stond Cohen achter een synthesizer en bracht samen met zijn drie zangeressen en een Hamond B3-speler een doorleefde versie van Tower of Song. Op het einde van het nummer vertelde hij ons dat hij na lang zoeken de zin van het leven doorgrond had. Het bleek uiteindelijk het Do Da Dum mantra te zijn die de zangeressen al een tijdje aan het zingen waren. Ook in andere nummers kon hij vaak een glimlach niet onderdrukken en bij sommige versregels paste hij zijn teksten ad hoc aan (I didn't come to Bruges to fool you in Hallelujah.) Telkens er zoiets de revue passeerde, joelde het publiek. Cohen beantwoordde deze appreciatie met een zoveelste hoofse buiging of spontane glimlach. Het ultieme bewijs dat de man meer is dan de depressieve donkere dichter waarvoor men hem vaak verslijt.
Na Take this Waltz verdween de man al walsend in de coulissen. Hij zou terugkomen voor een indrukwekkende bisronde waarin hij nog een laatste maal iedereen liet schitteren. Tijdens If it be your will stegen de Webb Sisters boven zichzelf uit en Closing Time bleek niet het ware einde. Hij kwam ironisch terug met I tried to leave you en Wither thou goest. "And here's a man still working for your smile", klonk het in de staart en iedereen wist dat het concert een veel diepere ervaring geweest was. Binnenkort worden de najaarsconcerten van zijn tournee aangekondigd. Ik hou alvast mijn adem in.
How they do it, we do not know. But we seldom have such a combination of style and modesty seen as during the now legendary concert of Leonard Cohen in Bruges. All musicians radiated an incredible class. After each fine solo took the Master even the hat off to them and muttered praised their name. He talked with us "friends" and praised us for the tenacity with which we rain, cold and wind trotseerden. Any other artist would overcome this as false modesty, by Leonard worked wonderfully. That someone with such a record remained intact and magic can remain so humble, forcing the utmost respect.
After a successful passage of Martha Wainwright (the ideal combination of word, music and balls to the body) was welcomed to the podium by six musicians, three singers and a schriel vinnig-but-flawless krijtpak man in a hat and dark. His voice and smile proved resistant to the test of time. The group would be a whole evening long been a fine selection from the works of the Canadian poet. Dance me to the end of love (with an electronic clarinet and Spanish guitar) set the tone of this beautiful evening. Whenever you thought the climax was in sight, you got a new pearl on you are interspersed. The future, Ain 't no cure for love and Bird on a wire had still not lost their emotional impact and were fully appreciated by the 8,000 fans present. In any number passed there online who were formulated as tap that you have wanted to cling. Anthem got a parlando intro (There is a crack in everything, that's how the light gets in) which by some people in the first row was over. "Precisely" said the man and his face appeared the most disarming smile ever.
After the break Cohen stood behind a synthesizer and brought together with his three singers and a Hamond B3 player doorleefde a version of Tower of Song. At the end of the song he told us that after a long search the meaning of life doorgrond. It proved ultimately Do Da Dum mantra to be the singers who already have a while to sing. In other songs he often could not suppress a smile and some verse paste his ad hoc texts (I did not come to Bruges to fool you in Hallelujah.) Whenever there is something passed the revue, joelde the public. Cohen replied that appreciation with a courtly yet bending or spontaneous smile. The ultimate proof that the man more than the dark depressive poet which he often physical deterioration.
Take this Waltz After the man disappeared walsend already in the wings. He would come back for an impressive bisronde where he had one last time anyone did shine. During If it be your will the Webb Sisters rose above themselves and Closing Time showed not the true end. He came back with irony I tried to leave you and Withers thou goest. "And here's a man still working for your smile", sounded the tail and everyone knew that the concert a much deeper experience. Soon, the najaarsconcerten of his tour announced. I already love my breath.
Leonard Cohen ontroert in Brugge - De gave van een gouden stem
De Morgen
- July 12, 2008 by Bart Steenhaut (Foto: Alex Vanhee)
Vijftien jaar was het geleden dat Leonard Cohen nog in België had opgetreden, en eigenlijk had de legendarische singer-songwriter zich voorgenomen om nooit meer op tournee te gaan. Toch was hij donderdagavond te gast in Brugge, in een compleet uitverkocht Minnewaterpark (****).
Dat Cohen, inmiddels 73, in de herfst van zijn leven opnieuw de baan op gaat, is in de eerste plaats ingegeven door financiële motieven. Vorig jaar kwam aan het licht dat zijn voormalige manager er met al het geld vandoor was dat Cohen in de loop van zijn carrière opzij had gezet. De zanger zat financieel aan de grond, en er zat niets anders op dan opnieuw op tournee te gaan. Een geluk bij een ongeluk, want Cohen heeft nooit veel optredens gegeven, en de belangstelling voor de concerten die hij momenteel in Europa geeft, is ronduit overweldigend.
Ook in Brugge werd Cohen - met zijn duivengrijs haar, deukhoed, smetteloos pak een en al gratie - als een held onthaald. Hij dankte het publiek, nam na elk nummer zijn hoed af, en elke muzikant die het waagde om langer dan drie noten te soleren werd, soms tot tien keer toe, bedankt en met superlatieven overladen. "De sublieme Webbzussen" (X8), "de onvergelijkbare Sharon Robinson" (X 12) en "de meesterlijke Bob Metzger" (X7) op gitaar... allemaal werden ze door Cohen bejubeld alsof ze vloeibaar platina in de aderen hadden.
Dat is opmerkelijk, want het moet gezegd: de groep trok een randje kitsch door de songs die Cohen had uitgekozen. Meer nog, vaak speelden ze zo relaxed dat het wel leek of ze net van een cruiseboot waren gestapt waar ze een assortiment bejaarden hadden geëntertaind. En strikt genomen speelde Cohen eigenlijk twee uur lang hetzelfde nummer. Maar het was een subliem nummer.
In die mate zelfs dat je het gerust 24 keer opnieuw wilde horen. De stem van Cohen, zo diep dat ze als een gulzige bij door de versterkers bromde, was bovendien een stuk toonvaster dan je op basis van zijn live-cd's zou hebben vermoed. Al werd de hilarische passage in 'Tower of Song' ('I was born like this / I had no choice/ I was born with the gift of a golden voice') uiteraard op luid applaus onthaald.
Tel daarbij nog het onmiskenbare charisma van de man, en het enige wat nog fout kon lopen was de opbouw van de setlist. Maar ook die was om duimen en vingers bij af te likken: een greatest hits die van 'Dance Me to the End of Love' over 'Bird on a Wire' en het door Jeff Buckley onsterfelijk gemaakte 'Hallelujah' tot aan recenter werk als 'In My Secret Life' en 'Boogie Street' reikte.
Cohen zong over seks, religie in liefde, had het over politiek en religie, en vatte al die onderwerpen in teksten die je alleen als pure poëzie kon bestempelen. Alleen jammer dat het volume op het plein zo stil stond dat je al goed moest luisteren om daar iets van op te vangen. Na de bisronde boog Cohen nog een laatste keer, en bedankte hij het publiek omdat ze al die jaren zijn liedjes in leven hadden gehouden. Een ontroerend afscheid voor wat, wellicht, het allerlaatste optreden van Leonard Cohen in België is geweest.
Leonard Cohen moves in Bruges - The gift of a golden voice
De Morgen
- July 12, 2008 by Bart Steenhaut (Photo: Alex Vanhee)
Fifteen years ago it was that Leonard Cohen is still in Belgium had occurred, and actually had the legendary singer-songwriter is intended to never to go on tour. Yet he was a guest Thursday evening in Bruges, in a completely sold out Minnewaterpark (****).
That Cohen, now 73, in the autumn of his life back on the job, is primarily motivated by financial motives. Last year came to light that his former manager with all the money of here was that Cohen in the course of his career was put aside. The singer Saturday financially to the ground, and it had no option but to go on tour again. A happiness in an accident, because Cohen has never given many performances, and interest in the concerts that he is now in Europe, it is absolutely overwhelming.
Cohen was also in Bruges - with his duivengrijs hair, deukhoed, grab a flawless and all pardon - received as a hero. He thanked the public, took his hat after every song, and every musician who ventured to longer than three to soleren was nuts, sometimes as high as ten times, and thanked overloaded with superlatives. "The sublime Webbzussen" (X8), "the incomparable Sharon Robinson" (X 12) and "the masterful Bob Metzger (X7) on guitar ... all they were hailed by Cohen as if they were liquid platinum in the veins had.
That is remarkable, because it must be said that the group withdrew a borderline kitsch by the songs that Cohen had chosen. Moreover, they often played so relaxed that it seemed that they were just a cruiseboot stepped on a range where they had geëntertaind elderly. And, strictly speaking, Cohen played two hours the same number. But it was a sublime song.
To this extent that you hesitate even 24 times again wanted to hear. The voice of Cohen, so deep that they as a greedy at the amplifiers bromde, was a piece toonvaster than you on the basis of his live CDs would have suspected. Al was the hilarious passage in "Tower of Song" ( "I was born like this / I had no choice / I was born with the gift of a golden voice ') course received loud applause.
Add to that still the undeniable charisma of the man, and the only thing wrong could still walk was the construction of the setlist. But that was to thumbs and fingers to square one to lick means a greatest hits of "Dance Me to the End of Love 'on' Bird on a Wire" and the immortal Jeff Buckley's "Hallelujah" to more recent work like ' In My Secret Life "and" Boogie Street "handed.
Cohen sang about sex, religion in love, talked about politics and religion, and took all those issues in texts that you could just as pure poetry action. Only a pity that the volume on the square was so quiet that you already had to listen to something of a catch. After the arc bisronde Cohen, one last time, and he thanked the audience because they all those years his songs were kept alive. A touching farewell to what, perhaps, the very act of Leonard Cohen has been in Belgium.
Un concert de Leonard Cohen en Belgique, cela fait quinze ans qu’on attendait ça et en même temps, on nourrissait quelque appréhension à voir le grand poète québécois, debout, en plein air, durant trois heures, sur la pelouse du Minnewaterpark où se tient ce week-end le Cactusfestival.
On aurait tant préféré le revoir à la salle Henri Leboeuf de Bozar ou, comme la dernière fois, à la salle reine Elisabeth d’Anvers, des lieux nettement plus en adéquation avec l’univers tranquille du chanteur de 73 ans.
Après une journée d’averses, il nous restait plus qu’à rester bloqué une heure sur le ring de Bruxelles (en raison d’un accident) et à subir les habituels ralentissements à hauteur de Gand, avant d’arriver à Bruges sous la pluie et, par la même occasion, manquer la première partie assurée par Martha Wainwright.
Annoncé à 20 heures 15 par l’agent belge du chanteur (Greenhouse Talent) qui a donc fait le pari de placer l’artiste en ouverture d’un festival fort sympathique au demeurant mais voué comme n’importe quel autre aux aléas de la météo, Leonard Cohen monte sur scène à l’heure dite. Et là, comme par magie, le ciel se dégage pour rester clément durant tout le concert. Il fait doux, il n’y a pas de vent et donc la sono peut se montrer respectueuse des artistes.
Ouvrant par « Dance me to the end of love », Leonard rassure tout de suite sur la qualité intacte de sa voix. Toujours aussi élégant sous son chapeau de feutre, Cohen ne s’assied pas dans le beau fauteuil rouge prévu à l’avant de la scène (mais bien son guitariste et joueur de dobro) mais restera debout tout au long de son concert au cours duquel il traverse l’ensemble de son répertoire et quarante ans d’une carrière exemplaire. Il lui faudra trois heures (moins quinze minutes de break) pour en faire le tour avec une énergie simplement éblouissante.
« Ain’t no cure for love », « Bird on a wire », « Everybody knows », « In my secret life », « Avalanche », “Hey, that’s no way to say goodbye”… Les perles s’enchaînent, toutes connues du public qui les murmurent en même temps que lui. Le groupe reste délicat, voire old fashion, avec orgue, sax et surtout ces trois choristes (dont sa partenaire d’écriture Sharon Robinson) qui contrastent d’autant plus dans les altos avec la voix grave du maître.
En deuxième partie, Cohen ouvre au synthé avec « Tower of song » pour mieux retrouver sa guitare avec « Suzanne » suivie de « Boogie street », « Hallelujah » (somptueux !), « Democracy », « I’m your man », « Take this waltz », « So long Marianne »…
Généreux en chansons comme en remerciements qui respirent la sincérité et l’émotion, Leonard Cohen reste d’une classe folle, à la hauteur d’un répertoire unique qui a transcendé l’histoire de la musique. Et comme il annonce déjà son retour à Paris, à l’Olympia, du 24 au 26 novembre à l’Olympia, on peut déjà rêver à une date automnale belge… en salle. A ce moment-là, on devrait pouvoir découvrir son nouvel album studio.
A concert of Leonard Cohen in Belgium, it is fifteen years and it was expected at the same time, it fed some apprehension to see the great poet Quebec, standing in the open air for three hours on the lawn where the Minnewater is this weekend the Cactusfestival.
It would have both preferred to review the room Henri Leboeuf of Bozar or, like last time, the Queen Elizabeth Hall in Antwerp, places much more in line with the universe of quiet singer 73 years.
After a day of rain, we still remain blocked more than an hour on the Brussels ring road (due to an accident) and suffer the usual delays in arrivals of Ghent, before arriving in Bruges in the rain and at the same time, missed the first part provided by Martha Wainwright.
Announced 20 hours to 15 by the agent of Belgian singer (Greenhouse Talent) has therefore taken up the challenge of placing the artist at the opening of a festival very nice but in fact doomed as any other to the vagaries of the weather , Leonard Cohen climbs on stage on time. And then, like magic, the sky emerges to stay warmer throughout the concert. It is soft, there is no wind and thus the sound system can be respectful of artists.
Opening with "Dance me to the end of love," Leonard reassures immediately on the quality of her voice intact. Still very elegant under his felt hat, Cohen does not sit in the beautiful red armchair provided at the front of the stage (though his guitar and dobro player) but will remain standing throughout his concert during which it crosses all of his repertoire and forty years of exemplary career. He will have three hours (less than fifteen minutes break) to play around with energy simply dazzling.
"Is not no cure for love", "Bird on a wire," Everybody knows "," In my secret life, "Avalanche", "Hey, that's no way to say goodbye"… Pearls' s enchaînent, all known to the public who whisper at the same time as him. The group remains difficult, even old fashion, with organ, sax and especially these three singers (including his writing partner Sharon Robinson), contrasting all the more in the altos with the deep voice of the master.
In the second part, Cohen opens the synth with "Tower of song" to better find his guitar with "Suzanne" followed by "Boogie street", "Hallelujah" (beautiful!), "Democracy", "I'm your man" "Take this waltz," So long Marianne "…
Generous in songs like breathing thanks to the sincerity and emotion, Leonard Cohen remains a class mad at the height of a single directory that has transcended the history of music. And as already announced his return to Paris at the Olympia, from 24 to 26 November at the Olympia, one can already dream of a date… Belgian fall theatrical release. At that time, we should be able to discover his new studio album.
Thanks to Stanislaw and Jarkko for suggesting this article.
La Libre Belgique - July 12, 2008 by Vincent Braun
Sa voix est instantanément reconnaissable. Ses chansons ont fait le
tour du monde. Leonard Cohen est de ces auteurs qui ont marqué
l'histoire de la musique. Le chanteur canadien a subjugué le public
venu en pélerinage à Bruges, jeudi.
Il y a d'abord cette voix, immense, immédiatement reconnaissable,
caverneuse, rocailleuse, veloutée aussi. Il y a aussi ces textes, des
récits d'aujourd'hui, aux mots pesés cent fois, appariés comme
rarement. Puis, il y a ces mélodies, à la fois simples et complexes,
taillées dans le rock, le folk, le jazz, pour porter ses textes.
Leonard Cohen, c'est plus qu'un style, c'est une esthétique à lui seul.
Un auteur culte, dont on dénombre quelque 1 300 reprises de ses
chansons.
Poète, romancier, auteur, compositeur, interprète, l'artiste canadien a
littéralement subjugué le public du Minnewaterpark de Bruges, jeudi
soir, en prélude au Cactus Festival. Quelque 8 500 personnes, tous âges
confondus, avaient fait le déplacement, ou plutôt le pèlerinage tant la
ferveur et le respect étaient palpables dans l'audience.
Sans doute peut-on lire dans cette attitude l'expression d'une
gratitude, tant Cohen a marqué les esprits et touché les coeurs en
quarante ans de chansons, mais aussi le signe d'un manque, Cohen
n'étant plus parti en tournée mondiale depuis quinze ans. Une période
au cours de laquelle l'homme s'est retiré dans un monastère bouddhiste
près de Los Angeles durant six ans (et d'être consacré moine zen),
avant de chercher la tranquillité en Inde après les attentats du 11
septembre 2001. S'il est de retour sur scène aujourd'hui, à 73 ans,
c'est notamment suite à un vilain revers de fortune, son ancienne
manageuse l'ayant dépouillé du matelas qu'il s'était constitué pour sa
retraite.
Qu'à cela ne tienne, à voir le sourire d'enfant qu'il affiche à la fin
de chaque morceau, le chanteur est manifestement content d'être là. "Je
suis très heureux de chanter pour vous", confesse-t-il d'ailleurs entre
"Bird on the Wire" et "Everybody knows". Baignant dans une belle
sérénité, le concert est davantage enjoué que plombant, malgré la
mélancolie qui habite à tous les étages de son oeuvre et l'immanquable
nostalgie qui jaillit à l'écoute de ces nouvelles interprétations.
Le Montréalais, endimanché comme pour le grand voyage, y est allé par
tous les chemins de son répertoire, les grands comme les petits, les
proches comme les lointains (en vrac, "Ain't No Cure for Love", "So
Long, Marianne", "First We Take Manhattan", "In My Secret Life",
"Closing Time"). Le tout avec une belle constance et une belle unité de
ton, due au bassiste Roscoe Beck qui officie aussi comme directeur
musical de l'ensemble. Car si Cohen chante remarquablement bien, c'est
aussi parce que l'accompagnement de ses sept musiciens et de ses trois
choristes (dont son actuelle collaboratrice, Sharon Robinson) est
impeccable.
Le chansonnier réussira même le tour de force de porter plusieurs fois
la foule à un degré de silence assez impressionnant pour une foule en
plein air. C'est le cas une première fois sur le classique "Suzanne",
ensuite lorsqu'il récite quelques lignes a cappella avant de débuter
son "Anthem" ou encore le splendide "If It Be Your Will". Et sur
"Hallelujah", on frise presque le recueillement. Touchant.
Tout comme lorsque le vieil homme s'agenouille pour susurrer ses mots à
une mandoline, ou lorsqu'il s'incline le chapeau sur le coeur pour
remercier ses musiciens et le public, ou quand il sort de scène sur
quelques pas de valse, sur le final de "Take This Waltz".
Dans le public, on danse, on chante, on écoute religieusement, et on
contemple tout simplement ce monument de la chanson (surtout sur le
grand écran).
Et au bout de deux heures et demie, hormis la courte pause, on
repartirait bien pour quelques pas de danse
La
Libre Belgique - July 12, 2008 by Vincent Braun
His voice is instantly recognizable. His songs have made the
world tour. Leonard Cohen is one of those authors who have marked
music history. The Canadian singer has captivated the public
come on pilgrimage to Bruges, Thursday.
First there is this voice, immense, immediately recognizable,
cavernous, rocky, velvety too. There is also these texts,
stories today, the words weighed a hundred times, matched as
rarely. Then there are those melodies, which are both simple and complex
carved in rock, folk, jazz, to bring its legislation.
Leonard Cohen is more than just a style, is an aesthetic alone.
An author worship, which numbers approximately 1 300 times its
songs.
Poet, novelist, author, composer, interpreter, a Canadian artist
literally enthralled the audience Minnewater of Bruges, Thursday
evening as a prelude to the Cactus Festival. Some 8 500 people, all ages
combined, had made the journey, or rather the pilgrimage as the
fervour and respect was palpable in the hearing.
Without doubt can be read in this attitude an expression of
gratitude, as Cohen scored the minds and hearts touched on
forty years of songs, but also a sign of a lack Cohen
no longer a world tour party last fifteen years. A period
during which the man had withdrawn in a Buddhist monastery
near Los Angeles for six years (and be devoted Zen monk)
before seeking tranquillity in India after the attacks of 11
September 2001. If he is back on stage today, 73 years
is particularly following an ugly reversal of fortunes, his former
manager having stripped of the mattress he had made up for his
retirement.
Nonetheless, it is to see a child smile that shows the end
each song, the singer is clearly happy to be there. "I
am very happy to sing for you, "confesses he also between
"Bird on the Wire" and "Everybody knows". Baignant in a beautiful
serenity, the concert is more playful than plombant, despite
melancholy who lives at all stages of his work and immanquable
nostalgia that springs to listen to these new interpretations.
The Montrealer, endimanché as for the big trip, is gone by
all paths of her repertoire, big and small,
like distant relatives (in bulk, "Is not No Cure for Love", "So
Long, Marianne "," First We Take Manhattan "," In My Secret Life "
"Closing Time"). The brand with a nice consistency and a wonderful unit
tone, due to bassist Roscoe Beck who also serves as director
musical whole. Because if Cohen sings remarkably well, that is
also because the accompaniment of his seven musicians and three
singers (including his current collaborator, Sharon Robinson) east
impeccable.
The singer will succeed even the tour de force to bring several times
the crowd to a degree of silence quite impressive for a crowd
outdoors. This is the case for the first time on the classic "Suzanne"
Then when he recites a few lines a cappella before starting
his "Anthem" and the beautiful "If It Be Your Will". And on
"Hallelujah," frieze almost recollection. Touching.
Like when the old man kneels for susurrer his words
a mandolin, or when it bows on the hat for the heart
thank his musicians and the public, or when it exits stage on
some not waltz on the final "Take This Waltz".
In public, dancing, singing, listening religiously, and on
contemplates simply this monument of the song (especially on the
Large screen).
And after two and a half hours, except for brief pause,
well go back for a few dance steps.
Thanks to Stanislaw for all his efforts in providing this article.
Dance Me To The End Of Love
The Future
Ain't No Cure For Love
Bird On The Wire
Everybody Knows
In My Secret Life
Who By Fire
Hey That's No Way To Say Goodbye
Anthem
Second Set
Tower Of Song
Suzanne
Gypsy Wife
Boogie Street
Hallelujah
Democracy
I'm Your Man
Take This Waltz
Een leger van vooral oudere muziekliefhebbers is door de Haarlemmerstraat naar het Westerpark komen lopen. Een pelgrimage naar LEONARD COHEN? De avondlucht is kil, maar niet te kil. Het is er erg druk, en de tribunes waarom door de Cohen-fans verzocht is, zijn aan de achterkant van het terrein geplaatst en zitten barstensvol. De sfeer is er niet een van een popconcert, maar ook niet helemaal van een kerkdienst. Iets er tussen in?
De opkomst geschiedt zonder veel plichtpleging. Ineens staat Leonard daar met zijn band. Allemaal in het pak, en met hoedjes op. De oude meester ziet er uit alsof hij uit The Godfather is komen lopen, 73 en onberispelijk gekleed. Precies de zoon van een kledinghandelaar uit Montreal, een afkomst die hem naar eigen zeggen de gave heeft gegeven er prima uit te zien in kostuum.
Met andere gaven die hij heeft meegekregen (zelfspot en ‘the gift of a golden voice’) zit het wel goed. De typerende gruizige Cohen-stem zal vanavond veel krachtiger en donkerder klinken dan op zijn meest recente platen. En dat komt goed uit, want het repertoire concentreert zich vooral op Leonards hoogtijperiodes in de jaren zestig, zeventig en tachtig.
Bij opener Dance Me To The End Of Love is het nog even wennen voor alle betrokkenen. De band is het toppunt van beschaving, speelt zacht als in een theater. Gaat dit wel overkomen in een openluchtsituatie? Gaan we tweeënhalf uur lang naar een prevelende oude heer zitten luisteren? Kan het publiek – allerminst een gewoon poppubliek – dit wel aan?
De twijfel is gauw weg. Na enkele nummers hebben Leonard en zijn begeleiders – en dat voel je in jezelf en bij vrijwel iedereen om je heen – volstrekt bij de lurven. De bijna trance-achtige nummers werken in op ziel en lichaam. Who By The Fire, Hey That’s No Way To Say Goodbye en Anthem zijn de hoogtepunten van de eerste set. Een enorme ontroering maakt zich met grote regelmaat van de massa meester. En dat zal de hele avond zo blijven.
Het is dan ook een voorrecht de oude man te zien. Hij spreekt ons toe als ‘Friends’ en is de beminnelijkheid zelve naar zijn bandleden, die keer op keer worden aangekondigd, allen voorzien van een dichterlijke typering. Zo heet blazer Dino Soldo ‘master of breath’en speelt hij op het ‘instrument of the wind’, gaat de drummer Rafael Gayol door het leven als ‘prince of precision, our timekeeper’, en worden de twee zusjes die de achtergrondzang doen steevast met hoofse verering opgevoerd als ‘The Sublime Webb Sisters’. Een prominente rol in het muzikale palet is vanavond trouwens weggelegd voor de Spanjaard Javier Mas, op een Balkanesk klinkend snareninstrument, de bandurria.
Soms, als Leonard zijn hoed afzet, en die dan tegen zijn hart houdt, als dank voor het applaus, schemert er in zijn glimlach een glimp van de oude Reagan. Soms, zoals in Suzanne (dat vertolkt wordt alsof het de eerste keer is, prachtig) is hij ‘gewoon’ een bard met (zwarte) akoestische gitaar. En – misschien nog wel het meest indrukwekkend – af en toe is hij iets anders: een soort ziener (dichter/zanger/semireligieuze voorganger ineen?), wiens tekst en muziek grote vervoering oproepen. Dan kan hij door de knieën zakken, en met zijn hoofd voorovergebogen zingen, terwijl hij een hand heft ter hoogte van zijn borst en met trillende knuist zijn woorden kracht bijzet. Halleluja is van een onvergetelijke pracht.
De momenten dat hij ons dankt (‘for standing all this time in the cold’) worden door het publiek met verbaasd, bijna verontwaardigd gehuil beantwoord. Men wil hém bedanken, niet andersom. Toch snijdt een van Cohens observaties wel degelijk hout: dit zijn de mensen die zijn songs al die tijd ‘alive’ hebben gehouden. Je zou de mensen in het publiek de kost moeten geven die Take This Waltz, So Long Marianne, I’m Your Man of Sister Of Mercy woord voor woord meezingen, nummers die ze waarschijnlijk al meer dan een half leven lang in zich mee dragen. Dat is deel van de magie van vanavond: op het podium staat de man, uit wiens hoofd een hele muzikale wereld en poetica is voortgekomen. Onder dat hoedje, daar is het allemaal ontstaan. Hij lacht naar je, wow.
Hoewel de setlist dezelfde is als bij voorgaande concerten (Lyon en Brugge), lijkt Leonard gaandeweg steeds meer los te komen. Het best wordt dat nog geïllustreerd als hij bij het herhaaldelijke verdwijnen van het podium (de toegiften verlopen in plukjes) opmerkelijk soepel huppeldansjes inzet. Van vreugde? Of om ons te laten merken dat hij nog steeds meer is dan de stramme oude baas die zijn niet al te dynamische presentatie achter de microfoon vaak suggereert? Hoe het ook zij: Leonards kuitenflikkers duiden op een vrolijk stemmende levenslust.
Het is onvergetelijk om hem aan het eind van de show te zien staan met een bloem en een toegeworpen blauw knuffelbeest in de hand. Onvergetelijk is ook het moment waarop hij met knipperende ogen het publiek inkijkt en ineens de zon boven onze hoofden door het grauwe wolkendek ziet komen: ‘You are all covered with sunshine’. Dat doet natuurlijk denken aan de sleutelzinnen uit Anthem, een van de andere onbetwiste hoogtepunten van vanavond: ‘Forget your perfect offering/ There is a crack in everything/ That's how the light gets in.’
En zo lopen kunst en realiteit vanavond wel vaker door elkaar. Als aan het eind de Webb Sisters (met harp en gitaar) een tere vocale voortzetting verzorgen van de door Leonard gereciteerde beginzinnen van If It Be Your Will (‘If it be your will/ That I speak no more/ And my voice be still etc.) is er voor in het publiek een dronkenlap die meent er door heen toe moeten schreeuwen. Hij doet het ook nog bij het a capella door de gehele band gezongen afscheidslied Whither Thou Goest. En zo krijgt het verder geweldige publiek van vanavond naast een grootse Leonard Cohen er gratis en voor niets ook nog in levende lijve ‘a drunk in a midnight choir’ uit Bird On The Wire bijgeleverd. Staande ovaties, ook op de ouderentribune helemaal achteraan. Onvergetelijk concert!
An army of mostly older music lovers by the Haarlemmerstraat Westerpark come to the walk. A pilgrimage to LEONARD COHEN? The evening sky is cold, but not too cold. It has been very busy, and why the stands by the fans Cohen asked, to the rear of the field and placed sit crammed. The atmosphere there is not one of a pop concert, but also not quite a church service. Something in between?
The turnout made without rather unceremoniously. Suddenly there is Leonard with his band. All in the suit, and hats. The old master looks as if he has come from The Godfather walk, 73 and impeccably dressed. Exactly the son of a kledinghandelaar from Montreal, an origin who own him to say the gift has given it great to see a costume.
In other gifts that he has inherited (self and 'the gift of a golden voice ") is very good. The typical gruizige Cohen will vote tonight much stronger and darker sound than on his most recent records. And that's good, because the repertoire focuses mainly on Leonards hoogtijperiodes in the sixties, seventy and eighty.
By opener Dance Me To The End Of Love is still getting used to all concerned. The band is the height of civilization, plays softly as in a theater. Will it overcome in a openluchtsituatie? Are we two and a half hours to a prevelende old Mr sit listening? Can the public - anything but an ordinary poppubliek - it?
The doubt is soon gone. After a few songs have Leonard and his escorts - and that you feel in yourself and virtually everyone around you - totally by the lurv. The almost trance-like numbers at work in soul and body. Who By The Fire, Hey That's No Way To Say Goodbye and Anthem are the highlights of the first set. An enormous emotion is with great regularity of mass master. And that will continue throughout the evening.
It is a privilege to see the old man. He speaks to us as "Friends" and is the love itself to his band members, who repeatedly announced, all equipped with a poetic typing. If the blazer Dino Soldo 'master of breath'en he plays on the' instrument of the wind ', the drummer Rafael Gayol through life as "prince of precision, our timekeeper, and the two sisters who do invariably backing with courtly worship stepped up as' The Sublime Webb Sisters. " A prominent role in the musical palette is indeed play tonight for the Spaniard Javier Mas, a Balkanesk sounding snareninstrument, the bandurria.
Sometimes, as Leonard his hat sales, and then against his heart does, as thanks for the applause, schemert there in his smile a glimpse of the old Reagan. Sometimes, as in Suzanne (which is interpreted as if it is the first time, excellent), he is' just 'a bard with (black) acoustic guitar. And - perhaps the most impressive - occasionally he is something else: a kind of seer (poet / singer / semireligieuze predecessor collapsed?), Whose text and music major vervoering calls. Then he bagged by the knees, and with his head voorovergebogen sing, while he raises a hand at the height of his chest and trembling Fist strengthen his words. Halleluja is an unforgettable splendor.
The moments that he owes us ( 'for all this time standing in the cold') will be surprised by the public, almost indignant crying answered. We want to thank him, not vice versa. Yet cuts one of Cohens observations indeed wood: these are the people who are songs all that time 'alive' have been carried out. You would the people in the audience the cost must give Take This Waltz, So Long Marianne, I'm Your Man of Mercy Sister Of meezingen word for word, songs that they probably already more than half live long in them. That is part of the magic tonight: at the podium, the man, from whose head a whole musical world and poetics emerged. Under that hat, it's all there. He laughs to you, wow.
Although the setlist is the same as in previous concerts (Lyon and Bruges), Leonard seems to be gradually becoming more independent. The best is that even as he illustrated by the repeated disappearance of the podium (the toegiften expired in plukjes) huppeldansjes remarkably smooth deployment. From joy? Whether to let us see that he is still more than the old boss t who are not too dynamic presentation behind the microphone often suggests? Be that as it may: Leonards kuitenflikkers voting indicate a cheerful life.
It is memorable for him at the end of the show with a flower and a toegeworpen blue knuffelbeest in your hand. Unforgettable is also the time when he publicly inkijkt flashing eyes and suddenly the sun above our heads by the grey clouds sees: 'You are all covered with sunshine. " That is of course reminiscent of the key phrases from Anthem, one of the other undisputed highlights of tonight: "Forget your perfect offering / There is a crack in everything / That's how the light gets."
And so are art and reality is often on display tonight. If at the end of the Webb Sisters (with harp and guitar) a delicate vocal continuation of care by Leonard recited beginzinnen on If It Be Your Will ( 'If it be your will / That I speak no more / And my voice be still etc .) Is there for a dronkenlap in the audience who believes there should be increased by around screaming. He is also still in the a capella sung by the whole band afscheidslied Whither Thou Goesten. And so will the public from further violence tonight alongside a great Leonard Cohen for free and for nothing even in flesh and blood 'a drunk in a midnight choir' Bird On The Wire included. Static ovaties, including at the ouderentribune completely back. Unforgettable concert!
AMSTERDAM - Babyboomers, maar ook twintigers en dertigers, genoten in het Amsterdamse Westerpark van de Canadese zanger.
Lang leek het erop dat Leonard Cohen nooit meer zou optreden, maar toen hij in 2005 ontdekte dat zijn ex-manager vrijwel zijn hele vermogen had verduisterd via een onduidelijke holding (de rechter sommeerde haar tot terugbetaling, maar het geld is nog altijd niet boven water), kondigde de Canadese zanger zijn eerste tournee sinds 1993 aan.
In het Amsterdamse Westerpark verzorgde Cohen (73) zaterdag een onvergetelijk optreden. Cohen zong werk uit vier decennia: de oudste liedjes, waaronder het klassieke Suzanne, dateerden uit 1967, de nieuwste waren van na 2000.
Leonard Cohen heeft fans van alle leeftijden, zo werd duidelijk in het Westerpark, waar zich veel babyboomers hadden verzameld (op veler verzoek waren twee zittribunes geplaatst), maar ook talloze twintigers en dertigers.
Artiesten als Jeff Buckley en Kurt Cobain (Nirvana) waren bewonderaars van Cohen, die eerder dit jaar zijn plaats kreeg in de Rock & Roll Hall Of Fame. Zijn songs zijn nooit vergeten. ‘Bedankt dat jullie mijn liedjes al die jaren levend hebben gehouden,’ zei Cohen, tegen het einde van het ruim tweeënhalf uur durende optreden.
Leonard Cohen laat alle twijfel wegsmelten
AMSTERDAM - Het leek bijna alsof Leonard Cohen toevallig voorbij kwam wandelen in het Amsterdamse Westerpark, zaterdagavond, zo tegen kwart voor acht. Geen introductie, geen nadruk. Hij kuierde gewoon de planken op (gedistingeerd zwart kostuum, stijlvolle hoed), prevelde een beleefde begroeting en vouwde een prachtige, oude hand rond de zangmicrofoon. Zachtjes reikte de band hem de eerste klanken van Dance Me To The End Of Love aan, ze zweefden als pluisjes door het park, en daar was de diepe basstem. Leonard Cohen (1934) op een Nederlands concertpodium. Tóch nog.
Lang leek het erop dat de Canadese schrijver/zanger nooit meer zou optreden. In mei 1993 deed zijn laatste tournee Nederland aan, waarna hij zich vijf jaar lang terugtrok in een boeddhistisch klooster in Californië. De twee mooie albums die hij sinds 2000 maakte (Ten New Songs en Dear Heather), werden niet ondersteund door concerten.
Vermogen weg
Maar het kan verkeren in een mensenleven. In 2005 bleek vrijwel zijn hele vermogen ontvreemd. Zijn ex-manager Kelley Lynch had via een onduidelijke holding negen miljoen dollar doen ‘afvloeien’, zo achtte ook de rechter bewezen. Maar Lynch en het geld zijn nog niet boven water en – al dan niet toevallig – kondigde Cohen in maart zijn eerste wereldtournee sinds vijftien jaar aan.
Hoe zou het met hem zijn? De 73-jarige gaf het antwoord maar meteen tijdens het openingslied, door trefzeker en glaszuiver te zingen en soepel door de knieën te gaan naast Javier Mas, de Spanjaard die zo virtuoos akoestische snaarinstrumenten van alle soorten en maten bespeelde (van Spaanse gitaar tot de luitachtige bandurria).
Twijfel weg
Toen het eerste lied voltooid was, smolt de laatste twijfel weg: hier stond geen man die, bestolen en berooid, even kwam ‘cashen’. In het oude gezicht schitterden de dankbare ogen van een blij jongetje, intens gelukkig dat hij zijn liedjes weer mocht zingen voor zo veel mensen. ‘Bedankt dat u er staat, zo in de kou,’ richtte hij zich na bijna een uur tot zijn publiek. ‘Het is een eer om voor u te spelen.’
Leonard Cohen ontroerde vanaf de eerste noten en zou dat ruim tweeënhalf uur blijven doen. Geen moment verslapte de aandacht, ook al dankzij de voortreffelijke begeleidingsband, die zó subtiel musiceerde dat je soms haast vergat dat ze er stonden. Maar wat werd er voortreffelijk gemusiceerd door de dienstbare muzikanten en zangeressen (drie in getal), die zich liefdevol ondergeschikt maakten aan de majestueuze bas van Cohen, die als dank hun namen noemde, telkens opnieuw: ‘master of breath’ Dino Soldo (blaasinstrumenten), ‘prince of precision’ Rafael Gayol (drums) en natuurlijk de prachtige zusjes Webb, met hun engelenstemmen.
Hele carrière
Uit alle fasen van Cohens carrière kwamen songs voorbij: In My Secret Life van het vrij recente Ten New Songs (2001), vier stukken van The Future (1992) en zelfs zes van I’m Your Man (1988). Met zelfspot, in Tower Of Song: ‘My friends are gone and my hair is gray/ I ache in places where I used to play’. Cohen, de charmeur in stemmig zwart, weigerde zijn voorstelling op te bouwen rond de babyboomfavorieten van rond 1970. Hij is altijd goede platen blijven maken en zong in Amsterdam ook voor talloze twintigers en dertigers.
Liefde tastbaar
Ze kwamen natuurlijk wél: So Long, Marianne en Sisters Of Mercy in de toegift, Bird On The Wire al voor de pauze en, vlak erna, het 41 jaar oude Suzanne, door Cohen uitgevoerd zoals je had gehoopt dat hij het doen zou, zichzelf begeleidend op een akoestische gitaar.
Stukgedraaid of niet, in het Westerpark was Cohens liefde voor Suzanne bijna tastbaar. Achter het podium ging de zon onder. Boven de muisstille menigte hielden zelfs de weergoden het even niet meer droog.
AMSTERDAM - Papas and Mamas, but also twenties and thirties, enjoyed in Amsterdam's Westerpark of the Canadian singer.
Lang, it seemed that Leonard Cohen would never occur, but in 2005 when he discovered that his ex-manager almost his entire fortune had misappropriated through an obscure holding company (the judge called her to repay, but the money is still not over water ), The Canadian singer announced his first tour since 1993.
In Amsterdam's Westerpark cared Cohen (73) Saturday a memorable action. Cohen sang work of four decades: the oldest songs, including the classic Suzanne, dating from 1967, the latest were made after 2000.
Leonard Cohen has fans of all ages, it was clearly in the Westerpark, with many baby boomers had gathered (on popular demand were two zittribunes placed), but also numerous twenties and thirties.
Artists like Jeff Buckley and Kurt Cobain (Nirvana) were admirers of Cohen, who earlier this year took place in the Rock & Roll Hall Of Fame. His songs are never forgotten. "Thank you my songs all these years have kept alive," said Cohen, at the end of the over two and a half-hour action.
Leonard Cohen leaves any doubt wegsmelten
AMSTERDAM - It seemed almost as if Leonard Cohen coincidentally came walking past in Amsterdam's Westerpark, Saturday, as against a quarter to eight. No release, no emphasis. He kuierde simply on the shelves (black costume sophisticated, stylish hat), muttered a polite greeting and folded a beautiful, old hand around the zangmicrofoon. Zachtjes the band handed him the first sounds of Dance Me To The End Of Love, hovering as they fluff through the park, and there was deep basstem. Leonard Cohen (1934) on a Dutch concert. But still.
Lang, it seemed that the Canadian writer / singer never would occur. In May 1993 made his last tour Netherlands, after which he retreated five years in a Buddhist monastery in California. The two fine albums that he made since 2000 (Ten New Songs and Dear Heather), were not supported by concerts.
Ability road
But it may be in a lifetime. In 2005 showed virtually his entire fortune stolen. His ex-manager Kelley Lynch was through an obscure holding nine million dollars to 'retire', as the court considered proven. But Lynch and the money are still not above water and - whether or not coincidentally - Cohen announced in March its first world tour since fifteen years.
How would he be? The 73-year-old gave the answer immediately but during the openingslied by accurately and glaszuiver to sing and smoothly through the knees to go alongside Javier Mas, the Spaniard who as virtuoso acoustic stringed instruments of all shapes and sizes played (from Spanish guitar to the luitachtige bandurria).
Doubts road
When the first song was finished, the last doubts melted away: this was not a man who robbed and the dispossessed; even came 'cash'. In the old face glittered the grateful eyes of a happy boy, intensely happy that he could sing his songs again for so many people. "Thank you, as in the cold, 'he turned after almost an hour to his audience. "It is an honour to play for you."
Leonard Cohen moved from the first notes and that over two and a half hours would continue to do so. No time neglect the attention, even though thanks to the excellent begeleidingsband, which musiceerde so subtle that sometimes you almost forgot that they were there. But what was remarkable gemusiceerd servitude by the musicians and singers (three in number), who lovingly made subordinate to the majestic bass of Cohen, who as a thank their names mentioned repeatedly: "master of breath 'Dino Soldo (wind instruments) , 'Prince of precision' Rafael Gayol (drums) and of course the beautiful sisters Webb, with their engelenstemmen.
Entire careers
All phases of Cohens career came past songs: In My Secret Life of the relatively recent Ten New Songs (2001), four pieces of The Future (1992) and even six of I'm Your Man (1988). With self, in the Tower Of Song: "My friends are gone and my hair is gray / I ache in places where I used to play." Cohen, the charmeur in part black, refused to build his presentation around the babyboomfavorieten of around 1970. He has always continue to make good records and sang in Amsterdam also for numerous twenties and thirties.
Charity tangible
They came of course: So Long, Marianne and Sisters of Mercy in the gift, Bird On The Wire before the break and, immediately afterwards, the 41-year-old Suzanne, conducted by Cohen as you had hoped that he would do it themselves attendants on an acoustic guitar.
Stukgedraaid or not, in the Westerpark Cohens love for Suzanne was almost palpable. Behind the podium went under the sun. Above the crowd muisstille even the weather were not any more dry.
AMSTERDAM - Eigenlijk was het een geluk bij een ongeluk dat Leonard Cohen afgelopen zaterdag optrad in een goed gevuld Amsterdams Westerpark.
Terwijl de Canadese singer-songwriter tot rust probeerde te komen in een zen-klooster, ging zijn manager er enkele maanden geleden met al zijn geld vandoor.
Desondanks kan je zijn huidige tournee, die je het best kan omschrijven als een triomftocht, met geen mogelijkheid ter wereld omschrijven als zakkenvullerij. Hij is bijna 74, maar geen moment tijdens het ruim tweeëneenhalf uur durende optreden was er sprake van routinematigheid of gemakzucht.
Cohen ademde dankbaarheid uit elke porie. Dankbaarheid ten aanzien van zijn negen begeleiders, die hij zo’n 32 keer voorstelde aan het publiek, en dankbaarheid ten aanzien van het massaal opgekomen publiek dat zijn repertoire levend houdt.
Wat opvalt is dat Cohens donkerbruine bariton beter en puurder klinkt dan op zijn live-albums. Tijdens My Secret Life, een relatief nieuw liedje, hebben zijn lage uithalen iets weg van een didgeridoo.
De ironisch bedoelde strofe ‘I was born like this, I had no choice, I was born with the gift of a golden voice’ uit Tower Of Song kan dan ook terecht rekenen op een ovationeel applaus.
Het concert afgelopen zaterdag speelde zich af in slow motion-tempo. Vooral als de negenkoppige band, die de arrangementen voorziet van een prettig kitscherig randje, zich wegcijfert voor de bejaarde bard, komen Cohens vocalen bijna los van de aarde.
Zijn beste liedjes – Tower Of Song, Ring The Bells en de massaal meegezongen prijsnummers Bird On A Wire, Suzanne en Hallelujah – zijn als mantra’s, als een muzikaal substituut voor yoga of meditatie.
Zaterdag was waarschijnlijk de laatste keer dat Cohen live aan het werk was te zien in Nederland. Spijtig, want Cohen is een entertainer die volledig opbloeit op het podium. Buigend naar het publiek, met die ondeugend glimmende kraaloogjes onder zijn Ronald Plasterk-hoed: zo’n charismatische opa willen we allemaal.
,,Remember me’’, zingt hij tijdens de toegift. Zeker weten!
AMSTERDAM - Actually it was a fortune in an accident that Leonard Cohen last Saturday occurred in a well-filled Amsterdam's Westerpark.
While the Canadian singer-songwriter was trying to come to rest in a Zen monastery, his manager went there a few months ago with all his money Vandoor.
Despite his current tour you can, you can best describe as a triumph, with no possibility for the world described as zakkenvullerij. He is almost 74, but no time during the over two and a half-hour action, there was routine or complacency.
Cohen breathed gratitude from every pore. Gratitude in respect of its nine escort, which he suggested some 32 times to the public, and gratitude towards the massive public emerged that his live repertoire.
What strikes me is that Cohens dark baritone and puurder sounds better than on his live albums. At My Secret Life, a relatively new song, have been low to get something away from a didgeridoo.
The irony referred strophe 'I was born like this, I had no choice, I was born with the gift of a golden voice "from Tower Of Song can therefore rightly expect a ovationeel applause.
The concert last Saturday played out in slow-motion pace. Especially if the negenkoppige band, which provides packages of a pleasant kitsch borderline, is wegcijfert for the elderly bard, Cohens vocals are almost independent of the earth.
His best songs - Tower Of Song, Ring The Bells and the massive meegezongen prijsnummers Bird On A Wire, Suzanne and Hallelujah - as mantras, as a substitute for musical yoga or meditation.
Saturday was probably the last time that Cohen live at work has been exhibited in the Netherlands. Unfortunately, because Cohen is an entertainer who fully opbloeit on the podium. Bending to the public, with those naughty shiny kraaloogjes under his hat-Ronald Plasterk: around charismatic grandfather we all want.
,,''Remember me, he sings during the encore. Definitely!
De keurig in maatpak gestoken en met een flamboyante gleufhoed getooide vriendelijke oude man lijkt in niets op de kromme kluizenaar die, in verkreukelde regenjas en met ongeschoren kop, een opvallende verschijning was op folkmuziekfestivals in de jaren zeventig.
Leonard Cohen is nu echt oud. Ouder dan Bob Dylan en Neil Young. Wie dicht bij het podium staat of een blik op het grote videoscherm werpt, ziet de diepe groeven van een levende legende. Nog steeds verroert hij geen vin als hij zijn klassieker 'Suzanne' zingt en lijkt hij volledig in trance bij 'Bird on a Wire', maar na afloop van een sublieme versie van 'Take This Waltz' toont hij zich een kwieke zeventiger en huppelt hij ineens als een lammetje in een lenteweide over het podium.
Op andere momenten gaat hij moeiteloos door de knieën of stapt hij naar de rand van het podium en zegt: "You are all covered with sunlight." Ieder woord uit de mond van de Canadese singer-songwriter is poëzie. Het onverwacht mooie weer in het Amsterdamse Westerpark is sowieso een prettige bijkomstigheid. Vooral als Cohen het apocalyptische 'Hallelujah' zingt en zonnestralen door het onheilspellende wolkendek priemen, krijgt dit unieke concert een spirituele wending. Buiten de hekken staan toevallige passanten ademloos te luisteren naar charmeur Cohen, die - zeker voor zijn leeftijd – ontiegelijk goed bij stem is.
Zou het toch vergeetachtigheid zijn waardoor Cohen bij ieder nummer zijn bandleden introduceert? Die uitgebreide begeleidingsband mag er overigens zeker zijn. Achtergrondzangeressen Sharon Robison en The Webb Sisters dragen volledig het prachtnummer 'If It Be Your Will'. De vele exotische instrumenten laten horen dat de wereldvreemde Cohen nog immer trouw is aan joodse tradities. De band roept herinneringen op aan een onvergetelijke tournee ten tijde van Recent Songs, in de late jaren zeventig.
Prachtconcert van een zeer dankbare en ongekend bescheiden gentleman op leeftijd. Je zou die ex-manager die Leonard Cohen voor honderdduizenden dollars tilde dus eigenlijk heel dankbaar moeten zijn.
http://www.kindamuzik.net/live/leonard-cohen/leonard-cohen
Meer Leonard Cohen op KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/leonard-cohen
The neatly in tailor-made and adorned with a flamboyant gleufhoed friendly old man seems nothing like the curve hermit who, in raincoat and squashed with ongeschoren head, a striking appearance was on folkmuziekfestivals in the seventies.
Leonard Cohen is really old. Older than Bob Dylan and Neil Young. Who close to the podium or a glance at the big video screen casts, the deep grooves of a living legend. Still verroert he no vin as his classic 'Suzanne' singing and he seems completely in a trance when 'Bird on a Wire', but after a sublime version of "Take This Waltz" shows he is a kwieke seventies and he huppelt suddenly as a lamb in a lenteweide on the podium.
At other moments, he effortlessly through the knees or get him to the edge of the podium and says: "You are all covered with sunlight." Any words from the mouth of the Canadian singer-songwriter is poetry. The unexpectedly fine weather in Amsterdam's Westerpark is a pleasant extra anyway. Especially if the apocalyptic Cohen 'Hallelujah' singing and sunshine by the ominous clouds stab, this unique concert a spiritual twist. Outside the gates are random passers breathlessness to listen to charmeur Cohen, who - certainly for his age - ontiegelijk well with voice.
Would it still forgetfulness Cohen are making every song introduces his band? These extensive begeleidingsband may have to be sure. Achtergrondzangeressen Sharon Robison and The Webb Sisters bear the full prachtnummer 'If It Be Your Will. " The many exotic instruments heard that the unworldly Cohen still loyal to Jewish traditions. The band raises memories of an unforgettable tour at the time of Recent Songs, in the late seventies.
Prachtconcert of a very grateful and humble gentleman unprecedented age. You would be ex-manager Leonard Cohen for hundreds of thousands of dollars tilde actually very grateful to be.
http://www.kindamuzik.net/live/leonard-cohen/leonard-cohen
More Leonard Cohen on KindaMuzik: http://www.kindamuzik.net/artiest/leonard-cohen
Het verhaal gaat dat Leonard Cohen alleen maar aan zijn huidige tournee is begonnen omdat zijn voormalige manager het hele kapitaal dat de zangerschrijver voor zijn oude dag had gereserveerd, heeft gestolen.
Welnu, als de Canadees er zaterdagavond op het Amsterdamse Westergasfabriekterrein in de eerste plaats stond om zijn bankrekening wat te spekken en niet zozeer om de muze te dienen, was daar weinig van te merken. Cohens eerste Nederlandse optreden sinds 1993 was ronduit groots. Niemand bromt zo mooi, zo stijlvol en zo diep.
Dit najaar wordt hij vierenzeventig, Leonard Cohen. Hij was al drieëndertig – en reeds gelauwerd als romanschrijver en dichter – toen hij in 1967 zijn eerste album opnam met daarop inmiddels klassieke liedjes als Suzanne' en So Long Marianne. Kortom, puber- of adolescentenpop heeft hij nooit gemaakt. Sindsdien heeft zijn oeuvre, waarin vrouwen en religie een centrale plaats innemen, zich steeds meer verdiept.
Ooit kon Cohen op het podium plotseling bijna onbesuisd uitpakken – luister zijn albums Songs of Love and Hate of Live Songs uit de vroege jaren zeventig er nog maar eens op na.
In Amsterdam domineerde de beheersing die bij zijn leeftijd past. Maar alle muziek werd zo goed en stijlvol gebracht door de zanger en zijn negen begeleiders, dat je onmiddellijk begrijpt waarom Cohen zo invloedrijk is gebleken voor zo velen na hem – van Nick Cave en Rufus Wainwright tot zelfs iemand als Kurt Cobain.
De repertoirekeuze in Amsterdam was sterk en omvatte vier decennia, waarbij de songs uit de late jaren tachtig en de vroege jaren negentig overheersten. De meer romantische nummers als Dance me to the End of Love en Ain't no Cure for Love – die vooral door het vrouwelijke deel van het publiek enthousiast worden meegezongen – wisselde hij af met meer sardonische, wereldbeschouwelijke songs als The Future of Democracy.
De drie zangeressen vormen de vocale vangrail waardoor Cohen zelf op de baan van de melodie kan blijven brommen. Het recente repertoire past wat natuurlijker bij zijn huidige – aanzienlijk dieper geworden – stemgeluid dan de vroege successen. Maar die kennen de fans zo door en door, dat dat niet uitmaakt.
Ruim tweeënhalf uur stond Leonard Cohen op het podium. Vierentwintig songs in totaal en er zat geen slechte tussen. Omdat bekend is dat tournees niet z'n favoriete bezigheid zijn en de toegiften werden gedomineerd door typische afscheidsliederen, wekte Cohen de indruk dat dit de laatste keer kon zijn dat zijn Europese fans hem aan het werk konden zien. Tegelijk straalde de veteraan zo'n gelukzaligheid uit bij het in ontvangst nemen van de ovaties na ieder nummer, dat het met dat afscheid misschien nog wel meevalt.
The story goes that Leonard Cohen but only to his current tour began because his former manager all the capital that the zangerschrijver for his old age had reserved, has been stolen.
Well, if the Canadian there Saturday night at the Amsterdam Westergasfabriekterrein in the first place was to his bank account as bolstering government coffers and not so much to the muse to this end, there was little to note. Cohens Dutch first action since 1993 was truly grand. Nobody bromt so beautiful, so stylish and so deep.
This autumn he is seventy-four, Leonard Cohen. He was thirty-three - and already crowned as a novelist and poet - in 1967 when he recorded his first album with now classic songs as Suzanne "and So Long Marianne. In short, pre-adolescent or adolescentenpop he never made. Since then, his oeuvre, in which women and religion a central role, is increasingly deepened.
Once on the podium Cohen could suddenly nearly a rash unpacking - are listening albums Songs of Love and Hate or Live Songs from the early seventies there yet again after.
In Amsterdam dominated the control that fits with his age. But all the music was so well and stylishly brought by the singer and his nine escorts, you immediately understand why Cohen has proved so influential to so many after him - Nick Cave and Rufus Wainwright to even someone like Kurt Cobain.
The repertoirekeuze in Amsterdam was strong and comprised four decades, with songs from the late eighties and early nineties have dominated. The more romantic songs such as Dance me to the End of Love and Is not No Cure for Love - which are dominated by the female part of the public are enthusiastic meegezongen - he exchanged with more sardonic, world songs like The Future of Democracy.
The three singers are the vocal safety barrier which Cohen himself to the path of the melody can continue brommen. The recent repertoire as natural fits with its current - has become significantly deeper - voice than the early successes. But know the fans as by and by, that is not included.
More than two and a half hours Leonard Cohen stood on the podium. Twenty-four songs in total and there was no bad between. Because it is known that tours are not his favorite activity and the toegiften were dominated by typical afscheidsliederen, Cohen gave the impression that this could be the last time that his European fans him at work could see. Simultaneously beamed around the veteran bliss out at the reception of the ovaties after every song, that with that farewell perhaps even better.
Compilation - Dance Me To The End of Love, Who By Fire, First We Take Manhattan and If It Be Your Will ifredrock - July 14, 2008 http://www.youtube.com/watch?v=ZnjUFZP0SLI
Blog - Surrender__Submit - "Leonard Cohen" (includes wonderful photos) ...He was really charming, suave (especially with his hat), and was very generous to the band and to the public. He was such a passionate singer, clenching his fist, sitting on his knee… Truly a wonderful performance...
Nina shares her most lovely photos of the concert in Amsterdam.
Blog - shifrax - "_leonard cohen" (a lovely photo) ...saturday at westerpark in amsterdam left me speechless. the location was perfect,
our timing was perfect (i got to be first in line! stood as close to the stage as was physically possible) leonard cohen was perfect...
Blog - prolific.org - "Look at me Leonard" (a lovely photo) ...If there were a beauty pageant for the aged he'd probably be up against Sean Connery. Cohen would win it hands down. Smart men are sexy. Hallelujah.
and be sure to view the stunningly beautiful slideshow of photos from the concert.
Cohen is op wereldtournee. Dat verrast, want het was een eeuwigheid geleden en niemand verwachtte hem nog op een podium. Dat hij financiële tegenslagen leed door een frauduleuze manager, heeft er allicht iets mee te maken. 
Na Who By Fire en Hey, That's No Way To Say Goodbye wordt een korte pause ingelast. Bij zijn terugkeer neemt de troubadoor de verdoemden plaats achter een onooglijk Technicsklavier - Tower Of Song wordt enkel gedragen door een simpel synthesizerloopje maar boet niks in aan genialiteit. Tijdens de regels ' I was born with the gift of a golden voice ' geraakt het publiek in extase. Cohen trakteert genereus uit zijn catalogus: tijdens Suzanne vullen onze katsjoe botten zich met kippenvel, de handen gaan devoot de lucht in tijdens Hallelujah en iedereen wiegt mee met Take This Waltz . Cohen flirt met zijn zangeressen (" my collaborator Sharon Robinson, the sublime Webb sisters ") en gaat als een volleerde hardrocker door de knieën - én dat zonder zich in een liesbreuk te rekken. Minpuntjes? Goh, de vele individuele introducties van zijn bandleden lopen de kracht van de songs soms in de weg maar niemand die het in zijn hoofd haalt de meestercharmeur daarop af te rekenen.
After Who By Fire and Hey, That's No Way To Say Goodbye is a short pause inserted. Upon his return, the troubadoor the verdoemden place behind a tiny Technicsklavier - Tower Of Song is worn only by a simple synthesizerloopje but pays nothing into a genius. During the rules' I was born with the gift of a golden voice touched the audience in ecstasy. Cohen treats generously from his catalogue: Suzanne during filling our katsjoe bones themselves with chills, the devout go hands in the air during Hallelujah and everyone wiegt along with Take This Waltz. Cohen flirt with his singers ( "my collaborator Sharon Robinson, the sublime Webb sisters') and as a fully hardrocker by the knees - and that without committing themselves to a liesbreuk shelves. Minpuntjes? Goh, the many individual introductions of his band, the strength of the songs sometimes in the road, but nobody in his head retrieves the meestercharmeur this end. 
Dat Cohen, inmiddels 73, in de herfst van zijn leven opnieuw de baan op gaat, is in de eerste plaats ingegeven door financiële motieven. Vorig jaar kwam aan het licht dat zijn voormalige manager er met al het geld vandoor was dat Cohen in de loop van zijn carrière opzij had gezet. De zanger zat financieel aan de grond, en er zat niets anders op dan opnieuw op tournee te gaan. Een geluk bij een ongeluk, want Cohen heeft nooit veel optredens gegeven, en de belangstelling voor de concerten die hij momenteel in Europa geeft, is ronduit overweldigend. 
Terwijl de Canadese singer-songwriter tot rust probeerde te komen in een zen-klooster, ging zijn manager er enkele maanden geleden met al zijn geld vandoor. 
